Interview met Alie Pothoff-Theunissen - Bewerkingsoverzicht

BenninkR: cat

2024-10-27T15:21:10Z

cat

Verre neef: /* Amerikaanse bommenwerpers */ interne link

2021-01-26T07:23:54Z

‎Amerikaanse bommenwerpers: interne link

Verre neef: Link Alei Theunissen

2020-10-23T10:27:52Z

Link Alei Theunissen

Verre neef: /* De oorlog breekt uit */ interne link

2020-08-31T04:02:14Z

‎De oorlog breekt uit: interne link

Verre neef: /* Bronnen */ Dode linkverwijderd

2018-08-11T11:04:27Z

‎Bronnen: Dode linkverwijderd

Verre neef: /* Het bombardement van Emmerik */ interne link

2017-09-02T13:07:01Z

‎Het bombardement van Emmerik: interne link

Verre neef: /* Bronnen */ cat

2016-11-22T15:59:15Z

‎Bronnen: cat

Verre neef: /* Paaszaterdag */ interne link

2015-01-11T11:16:14Z

‎Paaszaterdag: interne link

Verre neef: /* Palmzaterdag */ = Paaszaterdag

2014-06-14T15:18:14Z

‎Palmzaterdag: = Paaszaterdag

Verre neef: /* Inkwartiering */ Inkwartiering

2014-06-12T15:48:05Z

‎Inkwartiering: Inkwartiering

← Oudere versie		Versie van 27 okt 2024 om 15:21
Regel 60:		Regel 60:

	[[Categorie:Oorlogsherinneringen Azewijn]]		[[Categorie:Oorlogsherinneringen Azewijn]]
		+	[[Categorie: 1916]]
		+	[[Categorie: 1932]]
		+	[[Categorie: 1936]]
		+	[[Categorie: 1937]]

@@ Regel 31: / Regel 31: @@
 Op Paaszaterdag waren we buiten aan het spelen toen er vliegtuigen over ons dorp trokken, waarvan er een werd aangeschoten. Het [[B-17F Flying Fortress 42-30360|vliegtuig stortte neer]] in "te Boekhorst weitje" achter de boerderij van Giezen. Deze te Boekhorst woonde op de Wals nabij Gendringen. Een van mijn twee broers en [[Egbers, Hendrikus Hermanus Johannes|een buurjongen]] gingen kijken bij het vliegtuig en waren er als een van de eersten bij. Het kwam in de buurt van de wetering terecht. Het was een Amerikaans vliegtuig. De piloten waren afkomstig uit de staat Illinois. Mijn broer Theo heeft ze meegenomen naar het schuurtje van v.d.Barg in 't Broek, honderd meter van de weg. Diezelfde avond zijn ze weggebracht naar Hoegens schuurtje nabij Steenbreker. Daar hebben ze een paar dagen gezeten. [[Reijers, Hendrikus Bernardus|Hein Reijers]], knecht van Overbeek, thans wonend in [[Kilder]] en [[Geerling, Bernardus Franciscus|Bernard Geerling]], beiden aangesloten bij het verzet. hebben verder voor de piloten gezorgd. Andere verzetsmensen waren Schoemaker en [[Hettelaar, Antonius Wilhelmus|Teun Hettelaar]]. De bretels van Theo werden thuisgebracht met de boodschap erbij, dat hij zo snel als mogelijk was zou thuiskomen. Bernard Geerling was de perfecte verzetsman. Hij was in staat zich "van de domme te houden".
-Op een dag zaten we in school, toen we ongeveer om 's morgens 11 uur een gerommel hoorden (een luchtgevecht). Een pater was juist in onze klas godsdienstles aan het geven en beval ons direct om op de grond tussen de banken te gaan liggen. Hij gaf ons de pauselijke zegen van de stervenden en het ging ook dusdanig te keer, dat sommigen van ons doodsbang waren. Toen het gerommel voorbij was, keken we naar buiten en zagen we, dat er [[B-17G Flying Fortress 42-31016|een parachutist landde]] in de heg van het kerkhof. Alle kinderen gingen er op af, want meester Hondtong had ons vrij gegeven na de doorstane spanningen. Achteraf was dit de reden, dat de parachutist, een Amerikaanse arts, niet kon wegkomen en door de Duitsers werd gevangengenomen. Pastoor Büter was des duivels op meester Hondtong daarover.
+Op een dag zaten we in school, toen we ongeveer om 's morgens 11 uur een gerommel hoorden (een luchtgevecht). Een pater was juist in onze klas godsdienstles aan het geven en beval ons direct om op de grond tussen de banken te gaan liggen. Hij gaf ons de pauselijke zegen van de stervenden en het ging ook dusdanig te keer, dat sommigen van ons doodsbang waren. Toen het gerommel voorbij was, keken we naar buiten en zagen we, dat er [[B-17G Flying Fortress 42-31016|een parachutist landde]] in de heg van [[Begraafplaats Azewijn|het kerkhof]]. Alle kinderen gingen er op af, want meester Hondtong had ons vrij gegeven na de doorstane spanningen. Achteraf was dit de reden, dat de parachutist, een Amerikaanse arts, niet kon wegkomen en door de Duitsers werd gevangengenomen. Pastoor Büter was des duivels op meester Hondtong daarover.
 == De laatste oorlogswinter ==

← Oudere versie		Versie van 23 okt 2020 om 10:27
Regel 1:		Regel 1:
−	[[Theunissen, Aleida ~~Theresia~~ Maria\|Ik werd geboren]] in [[Azewijn]] in [[1932]] en woonde als jong meisje op [[Boerderijen\|boerderij]] [[Brummelhof\|"de Brummelhof"]]. Deze boerderij, in de nabijheid van [[H. Mattheus\|de kerk]] gelegen, was in het bezit van de familie Hooyman. Mevrouw Hooyman werd op een gegeven moment weduwe en hertrouwde met Theunissen (mijn vader dus). Ik herinner me nog vrij veel van de oorlog.	+	[[Theunissen, Aleida Josephina Maria\|Ik werd geboren]] in [[Azewijn]] in [[1932]] en woonde als jong meisje op [[Boerderijen\|boerderij]] [[Brummelhof\|"de Brummelhof"]]. Deze boerderij, in de nabijheid van [[H. Mattheus\|de kerk]] gelegen, was in het bezit van de familie Hooyman. Mevrouw Hooyman werd op een gegeven moment weduwe en hertrouwde met Theunissen (mijn vader dus). Ik herinner me nog vrij veel van de oorlog.

	== De mobilisatie ==		== De mobilisatie ==

@@ Regel 5: / Regel 5: @@
 == De oorlog breekt uit ==
-Op 10 mei 1940 werd ik 's morgens om circa 5 uur wakker, hoewel ik dacht, dat het al een uur of 9 was. Dit kwam door een monotoon gebrom, dat in de verte leek op het geluid van de dorsmolen. Waren ze al bezig en had ik me soms verslapen? Nou, dat bleek niet het geval te zijn, want het gebrom werd veroorzaakt door overkomende gevechtsvliegtuigen. Mijn moeder huilde, omdat ze wist, dat Johan in dienst zat. Ze maakte zich vreselijk bezorgd,omdat ze niet wist waar hij was. Bovendien zat mijn broer Theo op een kostschool in Limburg. Ik wist vaag iets van zendapparatuur, die in de buurt verstopt moest zijn (in de kerk?) en hoorde de volwassenen daar over praten. Rein, Truus en Agnes waren 's morgens vroeg in de Reef aan de [[Gendringseweg]] de koeien aan het melken, toen daar een grote colonne Duitse soldaten passeerde. Volgens de nieuwsberichten wilden ze 's avonds al aan de kust zijn.
+Op 10 mei 1940 werd ik 's morgens om circa 5 uur wakker, hoewel ik dacht, dat het al een uur of 9 was. Dit kwam door een monotoon gebrom, dat in de verte leek op het geluid van de dorsmolen. Waren ze al bezig en had ik me soms verslapen? Nou, dat bleek niet het geval te zijn, want het gebrom werd veroorzaakt door overkomende gevechtsvliegtuigen. Mijn moeder huilde, omdat ze wist, dat Johan in dienst zat. Ze maakte zich vreselijk bezorgd,omdat ze niet wist waar hij was. Bovendien zat mijn broer Theo op een kostschool in Limburg. Ik wist vaag iets van zendapparatuur, die in de buurt verstopt moest zijn (in de kerk?) en hoorde de volwassenen daar over praten. Rein, Truus en Agnes waren 's morgens vroeg in [[de Reeven|de Reef]] aan de [[Gendringseweg]] de koeien aan het melken, toen daar een grote colonne Duitse soldaten passeerde. Volgens de nieuwsberichten wilden ze 's avonds al aan de kust zijn.
 == Het bombardement van Rotterdam ==

@@ Regel 56: / Regel 56: @@
 <br/>Ook moest 's avonds in de oorlog alles verduisterd worden. Je mocht van buiten af geen licht zien. Ook de fietsen hadden een verduisteringsplaatje voor de lamp en iedereen fietste met harde banden. Toen we bevrijd waren, was dat een hele opluchting, dat je niet meer bang hoefde te zijn voor vliegtuigen. Daar had je nog heel lang last van. Het drong soms niet tot me door, je droomde er soms van en dan stond alles weer in brand. Het is te hopen, dat we nooit geen oorlog meer krijgen.
-== Bronnen ==
+== Bron ==
 *[[Azem van 't Hof tot heden]], blz. 356-366
 [[Categorie:Oorlogsherinneringen Azewijn]]

@@ Regel 42: / Regel 42: @@
 Op 10 of 11 oktober begon het [[Bombardementen op Emmerik|bombardement op Emmerik]]! Sirenes maakten een oorverdovend lawaai, vliegtuigen dropten hun dodelijke last boven Emmerik. Het was bijna donker, net alsof het onweerde. Overal zweefde papier door de lucht en er hing een brandlucht. In Emmerik moet het vreselijk zijn geweest. We liepen naar Jan Otten de smid (die woonde waar nu Reumer woont) en bekeken de slachtpartij van afstand met behulp van een verrekijker.
 <br/>Mijn moeder was ondertussen de kelder aan het inpakken. Ze deed dit, omdat ze wel wist, dat we extra gevaar liepen, omdat onze boerderij zo dicht bij de kerk lag. De kerk was natuurlijk een uiterst aantrekkelijk doelwit. Moeder zorgde, dat allerlei kleding en huisraad in kisten "naor de andere kant van den Iessel" (bij de familie Theunissen in Silvolde, een broer van vader).
-<br/>Op 20 oktober kwamen er evacués vanuit Millingen naar Azewijn. Het was de familie Remie, die hun buren hadden meegenomen. Vanuit Millingen hadden ze nog vee meegenomen, dat hier in Azewijn door slager Te Boekhorst werd geslacht. Uiteraard gebeurde dit clandestien. Ook de familie Hooyman uit Loo bij Duiven kwam naar Azewijn toe. Verder herinner ik mij de familie Boers uit Millingen die later bij B. Janssen werden ondergebracht. De mannen bij ons thuis verstopten zich vaak als er in [[Zevenaar]] loopgraven gegraven moesten worden voor de Duitsers. Vader kreeg vaak een accute "aanval van pijn in de rug". In de Reef stond een schuurtje, waar wat mee aan de hand was. Als kind had je wel in de gaten, dat er zich iets afspeelde. Er werd vaak voedsel naar toe gebracht, maar de ware toedracht ben ik nooit te weten gekomen.
+<br/>Op 20 oktober kwamen er evacués vanuit [[Millingen]] naar Azewijn. Het was de familie Remie, die hun buren hadden meegenomen. Vanuit Millingen hadden ze nog vee meegenomen, dat hier in Azewijn door slager Te Boekhorst werd geslacht. Uiteraard gebeurde dit clandestien. Ook de familie Hooyman uit Loo bij Duiven kwam naar Azewijn toe. Verder herinner ik mij de familie Boers uit Millingen die later bij B. Janssen werden ondergebracht. De mannen bij ons thuis verstopten zich vaak als er in [[Zevenaar]] loopgraven gegraven moesten worden voor de Duitsers. Vader kreeg vaak een accute "aanval van pijn in de rug". In de Reef stond een schuurtje, waar wat mee aan de hand was. Als kind had je wel in de gaten, dat er zich iets afspeelde. Er werd vaak voedsel naar toe gebracht, maar de ware toedracht ben ik nooit te weten gekomen.
 <br/>Vaak kwamen er mensen vanuit [[Rees]] (van het [[kamp Rees|werkkamp]]) om hier voedsel te halen. Ze zaten helemaal onder de luizen en vlooien en zagen er verschrikkelijk uit. Voordat ze naar binnen kwamen, schudden ze eerst al het ongedierte uit hun kleding. Ze kregen dan erwtensoep en havermoutpap.
 <br/>De O.T.ers kwamen (de mensen van [[Organisation Todt]]) . Zij gelastten, dat de meisjes aardappelen moesten schillen, maar mijn moeder antwoordde hierop, dat dat niet hoefde en dat Officier Gutbrot dat gezegd had. "Maar dat ben ik zelf", antwoordde de man, zodat we wel moesten. Dit vond allemaal plaats op de boerderij van Gerritsen, het Wolbertsgoed.

← Oudere versie		Versie van 22 nov 2016 om 15:59
Regel 60:		Regel 60:
	*[[Azem van 't Hof tot heden]], blz. 356-366		*[[Azem van 't Hof tot heden]], blz. 356-366

−	~~{{Onderwerp\|Tweede Wereldoorlog\|~~Oorlogsherinneringen\|Azewijn}}	+	[[Categorie:Oorlogsherinneringen Azewijn]]

@@ Regel 28: / Regel 28: @@
 <br/>De Duitsers vorderden ook de fietsen. Bij ons thuis hebben we op een gegeven moment alle fietsen uit elkaar gehaald en op de zolder in dozen neergelegd. Mijn vader reed op een zeer oude, gammele fiets. De Duitsers kregen argwaan en vroegen wel eens hoe het toch kwam, dat een boer op zo'n slechte fiets reed. Maar vader hield vol, dat hij geen betere fiets bezat. Ze hadden er al een gestolen. Ook het koperen sierwerk, dat door de Duitsers werd gevorderd, waarschijnlijk om er hulzen van te maken, verdween naar de zolder. Serviesgoed werd in de grond begraven en ik vroeg aan mijn moeder of mijn kinderserviesje meebegraven kon worden. Dit gebeurde en het serviesje is nog steeds in mijn bezit en staat in mijn huiskamer. Ik kreeg het van mijn grootmoeder Van den Barg toen ik 4 jaar was.
-== Paaszaterdag ==
+== Amerikaanse bommenwerpers ==
 Op Paaszaterdag waren we buiten aan het spelen toen er vliegtuigen over ons dorp trokken, waarvan er een werd aangeschoten. Het [[B-17F Flying Fortress 42-30360|vliegtuig stortte neer]] in "te Boekhorst weitje" achter de boerderij van Giezen. Deze te Boekhorst woonde op de Wals nabij Gendringen. Een van mijn twee broers en [[Egbers, Hendrikus Hermanus Johannes|een buurjongen]] gingen kijken bij het vliegtuig en waren er als een van de eersten bij. Het kwam in de buurt van de wetering terecht. Het was een Amerikaans vliegtuig. De piloten waren afkomstig uit de staat Illinois. Mijn broer Theo heeft ze meegenomen naar het schuurtje van v.d.Barg in 't Broek, honderd meter van de weg. Diezelfde avond zijn ze weggebracht naar Hoegens schuurtje nabij Steenbreker. Daar hebben ze een paar dagen gezeten. [[Reijers, Hendrikus Bernardus|Hein Reijers]], knecht van Overbeek, thans wonend in [[Kilder]] en [[Geerling, Bernardus Franciscus|Bernard Geerling]], beiden aangesloten bij het verzet. hebben verder voor de piloten gezorgd. Andere verzetsmensen waren Schoemaker en [[Hettelaar, Antonius Wilhelmus|Teun Hettelaar]]. De bretels van Theo werden thuisgebracht met de boodschap erbij, dat hij zo snel als mogelijk was zou thuiskomen. Bernard Geerling was de perfecte verzetsman. Hij was in staat zich "van de domme te houden".
-<br/>Op een dag zaten we in school, toen we ongeveer om 's morgens 11 uur een gerommel hoorden (een luchtgevecht). Een pater was juist in onze klas godsdienstles aan het geven en beval ons direct om op de grond tussen de banken te gaan liggen. Hij gaf ons de pauselijke zegen van de stervenden en het ging ook dusdanig te keer, dat sommigen van ons doodsbang waren. Toen het gerommel voorbij was, keken we naar buiten en zagen we, dat er een parachutist landde in de heg van het kerkhof. Alle kinderen gingen er op af, want meester Hondtong had ons vrij gegeven na de doorstane spanningen. Achteraf was dit de reden, dat de parachutist, een Amerikaanse arts, niet kon wegkomen en door de Duitsers werd gevangengenomen. Pastoor Büter was des duivels op meester Hondtong daarover.
 == De laatste oorlogswinter ==

@@ Regel 14: / Regel 14: @@
 == Inkwartiering ==
-We kregen inkwartiering van Duitse soldaten op de Brummelhof. Mijn moeder waarschuwde me: "We hebben allemaal Duitse soldaten in huis, je mag niet meer in het achterhuis komen." Dat deden we dus ook maar niet meer. Officier Spies was ingekwartierd in het huis van [[Otten, Anoinetta Allegonda|juffrouw Otten]], in het huis waarin thans de familie Wezendonk woont. Juffrouw Otten was schooljuf en erg actief binnen de [[Zij Actief Azewijn|KPO]]. Spies wilde niet dat de 5 manschappen die wij ingekwartierd kregen en die de keukenwagen moesten bedienen "rimmetiek" zouden krijgen en eiste voor die mensen slaapplaatsen op zolder. Als we echter last van hen zouden hebben, moesten we dit direct bij hem melden.
+We kregen [[inkwartiering]] van Duitse soldaten op de Brummelhof. Mijn moeder waarschuwde me: "We hebben allemaal Duitse soldaten in huis, je mag niet meer in het achterhuis komen." Dat deden we dus ook maar niet meer. Officier Spies was ingekwartierd in het huis van [[Otten, Anoinetta Allegonda|juffrouw Otten]], in het huis waarin thans de familie Wezendonk woont. Juffrouw Otten was schooljuf en erg actief binnen de [[Zij Actief Azewijn|KPO]]. Spies wilde niet dat de 5 manschappen die wij ingekwartierd kregen en die de keukenwagen moesten bedienen "rimmetiek" zouden krijgen en eiste voor die mensen slaapplaatsen op zolder. Als we echter last van hen zouden hebben, moesten we dit direct bij hem melden.
 <br/>Last hebben we van deze mensen echter nauwelijks gehad. Alle 5 waren het al wat oudere mensen (40 jaar en ouder) en ze gedroegen zich heel vriendelijk en voorkomend. Na circa 3 dagen kwamen ze ons, mijn broer Antoon en mij vragen, om te helpen de rantsoenen klaar te maken voor de soldaten. We moesten dan bij elke portie een rolletje snoep leggen. Hadden we die taak goed uitgevoerd, dan kregen we zelf ook een rolletje snoep. Als voorraadruimte diende de voormalige kalverenstal. De voorraden werden aangevoerd op grote platte wagens vanuit [[Emmerik]]. Zo werden bijvoorbeeld delen van varkens en koeien, eieren en grote dikke worsten aangevoerd. Van die dikke worsten moest ik maar niet eten vond mijn moeder. "Daar kan wel mensenvlees in zitten!" Ik herinner me ook nog dat een van de ingekwartierde Duitsers verzuchtte: "Ich hab Heimweh." Hij vertelde, dat hij hoopte, dat deze ellende spoedig achter de rug zou zijn. Hij was net als wij slachtoffer van de situatie. Iedere avond baden we de rozenkrans. De Duitsers deden dan gewoon met ons mee. 's Morgens om 6 uur al kwamen de soldaten die elders ingekwartierd lagen hun rantsoen ophalen. Ik kan me niet herinneren. dat ze 's morgens zongen; marcheren deden ze altijd en de discipline was groot. 's Middags zongen ze meestal wel. Titels van liedjes kan ik me niet herinneren, maar het waren volgens mij allemaal "Heimatslieder". Op een goede dag werd een Duitser betrapt op het stelen van eieren. Hij kreeg hiervoor een zeer zware straf, die in geen verhouding stond met hetgeen hij had misdaan. Als Duitse soldaten achter de Azewijnse meisjes hadden aangezeten, dan loog de straf er ook niet om. Ze moesten enkele honderden malen op en neer tussen de vloer en de hilde!!
 <br/>Spies kwam vaak bij ons koffiedrinken. Vrij lang was dit echte koffie, later werd het pas Ersatz. Spies is later nog bondsafgevaardigde in Bonn geweest en was ook burgemeester van Brucken. Spies was erg aardig en na de oorlog bleven we contact met hem houden. Als mijn broer Theo hem bezocht, gaf hij als burgemeester van zijn gemeente de schoolkinderen die dag vrij. Zo wilde hij benadrukken, dat een moeilijke oorlogssituatie vriendschap niet in de weg hoeft te staan!! Zelfs met zijn dochter Anna en kleindochter Anne Rose hebben we nog contact gehad. Ze zijn in de beginjaren vijftig een paar dagen bij ons op vakantie geweest. Spies en zijn vrouw waren er ook bij. Offizier Spies is circa 20 jaar geleden overleden.