Knoef, Rudolf - Bewerkingsoverzicht

Verre neef: link Janneman

2024-03-17T09:54:44Z

link Janneman

Verre neef: redactie, aanvulling

2021-04-01T10:33:23Z

redactie, aanvulling

Verre neef: cat

2016-11-25T09:52:35Z

cat

Edwin Zweers op 5 jul 2007 om 23:22

2007-07-05T23:22:24Z

Hendrik van den Bergh: interne links

2007-06-08T19:00:15Z

interne links

Hendrik van den Bergh: interne link 't Broek

2007-06-08T07:31:05Z

interne link 't Broek

62.132.164.146: adresboek 1935

2007-06-05T19:37:19Z

adresboek 1935

Hendrik van den Bergh op 4 jun 2007 om 21:37

2007-06-04T21:37:07Z

Hendrik van den Bergh: sjabloon onderwerp

2007-06-04T21:34:17Z

sjabloon onderwerp

Edwin Zweers op 4 jun 2007 om 21:26

2007-06-04T21:26:53Z

Nieuwe pagina

In het grote witte huis aan de [[Eltenseweg]], recht tegenover de fietsenstalling van het voetbalveld [['t Broek]], was vroeger de Stokkumse smid gevestigd.

De eerste smid was ene Oosterhout, toen kwam Bernard Gerritsen uit [[Beek]] en daarna '''Rudolf Knoef''' en zijn echtgenote Vemie. Toen Knoef met pensioen ging kwam Slot, de laatste dorpssmid. Daarna werd de zaak als koperslagerij door Hein Gertsen in gebruik genomen.

Thans is het dan een woonhuis geworden. Hier volgen enkele herinneringen uit de tijd van '''Rudolf Knoef''' als smid in [[Stokkum]]. Hij kwam uit Hengelo in Twente en was een grote, brede man en ontzettend sterk. Vemie, zijn vrouw, had altijd iets "voornaams" over zich. Op onderstaande foto staan ze links voor de oude werkplaats. Men ziet een rol gaas en er staat een cultivator, die gerepareerd moet worden. De foto zal uit de jaren vijftig zijn. Voor de werkplaats staat ook een smidse, waarin lastige paarden beslagen, dus van hoefijzers voorzien, moesten worden.

Oudere Stokkummers herinneren zich nog dat, als het dier maar iets bewoog onder het bestaan, '''Knoef''' zo kwaad werd, dat hij helemaal rood werd. Hij begon dan te scheiden en te tieren en het paard met de hamer voor de kop te zwaaien, alsof hij het dier dood wilde slaan, al deed hij dat natuurlijk niet. In de smederij werkte '''Knoef''' nog echt op de ouderwetse manier. In het vuur werden de hoefijzers door middel van een blaasbalg en cokes tot een hoogrode gloed gebracht. De vonken knetterden dan rond. Alles was zwart beroet. In de werkplaats lag een grote hoop oud ijzer, overal hingen aan spijkers hoefijzers. Voor de kleine ramen zaten dikke spinnewebben. Eén keer in het jaar, op Goede Vrijdag, werd alles schoongemaakt. Dan moesten hamers, spijkers en nijptangen weg, want dat was de traditie. Met dergelijke attributen was Jezus immers aan het kruis geslagen. In de stenen vloer van de werkplaats zat een rond gat. Daarin werd de naaf van een rad gelegd, als er een ijzeren hoepel omheen gelegd moest worden. Later werd in dat gat een paal gezet, waarop het aambeeld stond. De wagens hadden immers allemaal rubberen banden gekregen.

Rechts naast de smidse runde Vemie Knoef de winkel, waar ze allerlei klein spul verkocht. Solutie om een fietsband te plakken, batterijen voor een zaklamp, potjes en pannetjes, papier, potloden, etc. Vemie was een eersteklas winkeljuffrouw. Als men in de winkel kwam, kwam ze op haar slofjes langzaam van achteren. "Zo jongen, wat mag het wezen?" vroeg ze dat met zo'n zachte stem, in het Hollands. Verkopen kon ze goed. Ze praatte zolang, dat je wel iets moest kopen. Streekhistoricus [[Henk Harmsen]] uit [[Stokkum]] kwam eens een keer voor een paar snelbinders. Maar die waren niet voorradig. Waarop Vemie zei: "Als je een fietstas koopt, kun je er veel meer instoppen, dan dat je onder de snelbinders kunt houden". Henk kwam dus thuis met een fietstas.

'''Rudolf Knoef''', ook wel kortweg Ruud genoemd, was halve dagen druk met het rondbrengen van blauwe flessen butagas. Met een oude fietsband had hij de fles achter op zijn solex gebonden en daar reed hij dan mee naar zijn klanten. Acht of negen gulden kostte zo'n gasfles, voor het aansluiten rekende hij één gulden. De oude, lege fles nam hij dan mee terug. Op de terugweg ging Knoef dan meestal even bij [[De Pluum]] of bij [[Janneman]] aan.

Smid '''Knoef''' moest overal verstand van hebben, zelfs van electriciteit. Hij kreeg van alles van de Stokkumers om te repareren. Hij was ook koorzanger bij het mannenzangkoor.

Met de smederij verdween weer een stukje bedrijvigheid uit het dorpsleven van [[Stokkum]].

@@ Regel 12: / Regel 12: @@
 Rechts naast de smidse runde Vemie Knoef de winkel, waar ze allerlei klein spul verkocht. Solutie om een fietsband te plakken, batterijen voor een zaklamp, potjes en pannetjes, papier, potloden, etc. Vemie was een eersteklas winkeljuffrouw. Als men in de winkel kwam, kwam ze op haar slofjes langzaam van achteren. "Zo jongen, wat mag het wezen?" vroeg ze dat met zo'n zachte stem, in het Hollands. Verkopen kon ze goed. Ze praatte zolang, dat je wel iets moest kopen. Streekhistoricus [[Harmsen, Henk|Henk Harmsen]] uit Stokkum kwam eens een keer voor een paar snelbinders. Maar die waren niet voorradig. Waarop Vemie zei: "Als je een fietstas koopt, kun je er veel meer instoppen, dan dat je onder de snelbinders kunt houden". Henk kwam dus thuis met een fietstas.
-Rudolf Knoef, ook wel kortweg Ruud genoemd, was halve dagen druk met het rondbrengen van blauwe flessen butagas. Met een oude fietsband had hij de fles achter op zijn solex gebonden, en daar reed hij dan mee naar zijn klanten. Acht of negen gulden kostte zo'n gasfles, voor het aansluiten rekende hij één gulden. De oude, lege fles nam hij dan mee terug. Op de terugweg ging Knoef dan meestal even bij [[De Pluum]] of bij [[Janneman]] aan.
+Rudolf Knoef, ook wel kortweg Ruud genoemd, was halve dagen druk met het rondbrengen van blauwe flessen butagas. Met een oude fietsband had hij de fles achter op zijn solex gebonden, en daar reed hij dan mee naar zijn klanten. Acht of negen gulden kostte zo'n gasfles, voor het aansluiten rekende hij één gulden. De oude, lege fles nam hij dan mee terug. Op de terugweg ging Knoef dan meestal even bij [[De Pluum]] of bij [[De Goede Hoop|Janneman]] aan.
 Smid Knoef moest overal verstand van hebben, zelfs van elektriciteit. Hij kreeg van alles van de Stokkumers om te repareren. Hij was ook koorzanger bij het mannenkoor.

@@ Regel 1: / Regel 1: @@
-In het grote witte huis aan de [[Eltenseweg Stokkum|Eltenseweg]], recht tegenover de fietsenstalling van het voetbalveld [[Broek, 't (Stokkum)|'t Broek]], was vroeger de [[Stokkum|Stokkumse]] [[smeden|smid]] gevestigd.
+[[Afbeelding:Knoef.jpg|thumb|right|600px|<center>'''Rudolf knoef en zijn vrouw Vemie voor hun smidse en winkel</center>]]
-De eerste smid was ene Oosterhout, toen kwam Bernard Gerritsen uit [[Beek]] en daarna '''Rudolf Knoef''' en zijn echtgenote Vemie. Toen Knoef met pensioen ging kwam Slot, de laatste dorpssmid. Daarna werd de zaak als koperslagerij door Hein Gertsen in gebruik genomen.
+Al voor zijn huwelijk had hij zich als smid gevestigd in het grote witte huis aan de [[Eltenseweg Stokkum|Eltenseweg]] op de hoek met de [[Rozenkampsweg]], recht tegenover de fietsenstalling van het voetbalveld [[Broek, 't (Stokkum)|'t Broek]]. De eerste smid op dit adres was ene Oosterhout, daarna kwam Bernard Gerritsen uit [[Beek]] en daarna Rudolf Knoef met zijn echtgenote Vemie. Toen Knoef met pensioen ging kwam Slot, de laatste dorpssmid. Daarna werd de zaak als koperslagerij door Hein Gertsen in gebruik genomen. Tegenwoordig is het pand een woonhuis.
-[[Afbeelding:Knoef.jpg|thumb|Rudolf knoef en zijn vrouw Vemie voor hun smidse en winkel.]]
+Hier volgen enkele herinneringen uit de tijd van Rudolf Knoef als smid in Stokkum. Hij was een grote, brede man en ontzettend sterk. Vemie, zijn vrouw, had altijd iets "voornaams" over zich. Op de foto hiernaast staan ze links voor de oude werkplaats. Men ziet een rol gaas en er staat een cultivator, die gerepareerd moet worden. De foto zal uit de [[Vorige eeuw|jaren vijftig]] zijn. Onder de [[Linde|leilinde]] staat een hoefstal, waarin lastige paarden beslagen werden, ofwel van hoefijzers voorzien. Oudere Stokkummers herinneren zich nog dat, als het dier maar iets bewoog onder het beslaan, Knoef zo kwaad werd, dat hij helemaal rood werd. Hij begon dan te schelden en te tieren en het paard met de hamer voor de kop te zwaaien, alsof hij het dier dood wilde slaan, al deed hij dat natuurlijk niet.
-Oudere Stokkummers herinneren zich nog dat, als het dier maar iets bewoog onder het beslaan, '''Knoef''' zo kwaad werd, dat hij helemaal rood werd. Hij begon dan te schelden en te tieren en het paard met de hamer voor de kop te zwaaien, alsof hij het dier dood wilde slaan, al deed hij dat natuurlijk niet. In de smederij werkte '''Knoef''' nog echt op de ouderwetse manier. In het vuur werden de hoefijzers door middel van een blaasbalg en cokes tot een hoogrode gloed gebracht. De vonken knetterden dan rond. Alles was zwart beroet. In de werkplaats lag een grote hoop oud ijzer, overal hingen aan spijkers hoefijzers. Voor de kleine ramen zaten dikke spinnewebben. Eén keer in het jaar, op Goede Vrijdag, werd alles schoongemaakt. Dan moesten hamers, spijkers en nijptangen weg, want dat was de traditie. Met dergelijke attributen was Jezus immers aan het kruis geslagen. In de stenen vloer van de werkplaats zat een rond gat. Daarin werd de naaf van een rad gelegd, als er een ijzeren hoepel omheen gelegd moest worden. Later werd in dat gat een paal gezet, waarop het aambeeld stond. De wagens hadden immers allemaal rubberen banden gekregen.
+In de smederij werkte Knoef nog echt op de ouderwetse manier. In het vuur werden de hoefijzers door middel van een blaasbalg en cokes tot een hoogrode gloed gebracht. De vonken knetterden dan rond. Alles was zwart beroet. In de werkplaats lag een grote hoop oud ijzer, overal hingen aan spijkers hoefijzers. Voor de kleine ramen zaten dikke spinnenwebben. Eén keer in het jaar, op Goede Vrijdag, werd alles schoongemaakt. Dan moesten hamers, spijkers en nijptangen weg, want dat was de traditie. Met dergelijke attributen was Jezus immers aan het kruis geslagen. In de stenen vloer van de werkplaats zat een rond gat. Daarin werd de naaf van een rad gelegd, als er een ijzeren hoepel omheen gelegd moest worden. Later werd in dat gat een paal gezet, waarop het aambeeld stond. De wagens hadden immers allemaal rubberen banden gekregen.
-Rechts naast de smidse runde Vemie Knoef de winkel, waar ze allerlei klein spul verkocht. Solutie om een fietsband te plakken, batterijen voor een zaklamp, potjes en pannetjes, papier, potloden, etc. Vemie was een eersteklas winkeljuffrouw. Als men in de winkel kwam, kwam ze op haar slofjes langzaam van achteren. "Zo jongen, wat mag het wezen?" vroeg ze dat met zo'n zachte stem, in het Hollands. Verkopen kon ze goed. Ze praatte zolang, dat je wel iets moest kopen. Streekhistoricus [[Henk Harmsen]] uit [[Stokkum]] kwam eens een keer voor een paar snelbinders. Maar die waren niet voorradig. Waarop Vemie zei: "Als je een fietstas koopt, kun je er veel meer instoppen, dan dat je onder de snelbinders kunt houden". Henk kwam dus thuis met een fietstas.
+In [[1958]] werd er in de [[St. Suitbertuskerk|Suitbertuskerk]]voor 1200 gulden een oliekachel geïnstalleerd. Knoef liet toen weten dat hij dat goedkoper had kunnen doen. Om hem tegemoet te komen werd toen besloten dat hij provisie kreeg over de stookolie voor de kerk en [[Sint Suitbertusschool|de school]]. De olie werd geleverd door de firma Strijbosch in [[Didam]].
-'''Rudolf Knoef''', ook wel kortweg Ruud genoemd, was halve dagen druk met het rondbrengen van blauwe flessen butagas. Met een oude fietsband had hij de fles achter op zijn solex gebonden en daar reed hij dan mee naar zijn klanten. Acht of negen gulden kostte zo'n gasfles, voor het aansluiten rekende hij één gulden. De oude, lege fles nam hij dan mee terug. Op de terugweg ging Knoef dan meestal even bij [[De Pluum]] of bij [[Janneman]] aan.
+Rechts naast de smidse runde Vemie Knoef de winkel, waar ze allerlei klein spul verkocht. Solutie om een fietsband te plakken, batterijen voor een zaklamp, potjes en pannetjes, papier, potloden, etc. Vemie was een eersteklas winkeljuffrouw. Als men in de winkel kwam, kwam ze op haar slofjes langzaam van achteren. "Zo jongen, wat mag het wezen?" vroeg ze dat met zo'n zachte stem, in het Hollands. Verkopen kon ze goed. Ze praatte zolang, dat je wel iets moest kopen. Streekhistoricus [[Harmsen, Henk|Henk Harmsen]] uit Stokkum kwam eens een keer voor een paar snelbinders. Maar die waren niet voorradig. Waarop Vemie zei: "Als je een fietstas koopt, kun je er veel meer instoppen, dan dat je onder de snelbinders kunt houden". Henk kwam dus thuis met een fietstas.
-Smid '''Knoef''' moest overal verstand van hebben, zelfs van electriciteit. Hij kreeg van alles van de Stokkumers om te repareren. Hij was ook koorzanger bij het mannenzangkoor.
+Rudolf Knoef, ook wel kortweg Ruud genoemd, was halve dagen druk met het rondbrengen van blauwe flessen butagas. Met een oude fietsband had hij de fles achter op zijn solex gebonden, en daar reed hij dan mee naar zijn klanten. Acht of negen gulden kostte zo'n gasfles, voor het aansluiten rekende hij één gulden. De oude, lege fles nam hij dan mee terug. Op de terugweg ging Knoef dan meestal even bij [[De Pluum]] of bij [[Janneman]] aan.
-Met de smederij verdween weer een stukje bedrijvigheid uit het dorpsleven van [[Stokkum]].
+Smid Knoef moest overal verstand van hebben, zelfs van elektriciteit. Hij kreeg van alles van de Stokkumers om te repareren. Hij was ook koorzanger bij het mannenkoor.
-[[Categorie:Smeden]]
+Met de smederij verdween weer een stukje bedrijvigheid uit het dorpsleven van Stokkum.

← Oudere versie		Versie van 25 nov 2016 om 09:52
Regel 17:		Regel 17:
	Met de smederij verdween weer een stukje bedrijvigheid uit het dorpsleven van [[Stokkum]].		Met de smederij verdween weer een stukje bedrijvigheid uit het dorpsleven van [[Stokkum]].

−		+	[[Categorie:Smeden]]
−	~~{{Onderwerp\|Personen\|Beroepen\|Stokkum}}~~
−	[[~~Speciaal~~: ~~Allpages\|Pagina's]]: [[~~Smeden~~]], [[Adresboek 1935~~]]

← Oudere versie		Versie van 5 jul 2007 om 23:22
Regel 4:		Regel 4:

	Thans is het dan een woonhuis geworden. Hier volgen enkele herinneringen uit de tijd van '''Rudolf Knoef''' als smid in [[Stokkum]]. Hij kwam uit Hengelo in Twente en was een grote, brede man en ontzettend sterk. Vemie, zijn vrouw, had altijd iets "voornaams" over zich. Op onderstaande foto staan ze links voor de oude werkplaats. Men ziet een rol gaas en er staat een cultivator, die gerepareerd moet worden. De foto zal uit de jaren vijftig zijn. Voor de werkplaats staat ook een smidse, waarin lastige paarden beslagen, dus van hoefijzers voorzien, moesten worden.		Thans is het dan een woonhuis geworden. Hier volgen enkele herinneringen uit de tijd van '''Rudolf Knoef''' als smid in [[Stokkum]]. Hij kwam uit Hengelo in Twente en was een grote, brede man en ontzettend sterk. Vemie, zijn vrouw, had altijd iets "voornaams" over zich. Op onderstaande foto staan ze links voor de oude werkplaats. Men ziet een rol gaas en er staat een cultivator, die gerepareerd moet worden. De foto zal uit de jaren vijftig zijn. Voor de werkplaats staat ook een smidse, waarin lastige paarden beslagen, dus van hoefijzers voorzien, moesten worden.
		+
		+	[[Afbeelding:Knoef.jpg\|thumb\|Rudolf knoef en zijn vrouw Vemie voor hun smidse en winkel.]]

	Oudere Stokkummers herinneren zich nog dat, als het dier maar iets bewoog onder het beslaan, '''Knoef''' zo kwaad werd, dat hij helemaal rood werd. Hij begon dan te schelden en te tieren en het paard met de hamer voor de kop te zwaaien, alsof hij het dier dood wilde slaan, al deed hij dat natuurlijk niet. In de smederij werkte '''Knoef''' nog echt op de ouderwetse manier. In het vuur werden de hoefijzers door middel van een blaasbalg en cokes tot een hoogrode gloed gebracht. De vonken knetterden dan rond. Alles was zwart beroet. In de werkplaats lag een grote hoop oud ijzer, overal hingen aan spijkers hoefijzers. Voor de kleine ramen zaten dikke spinnewebben. Eén keer in het jaar, op Goede Vrijdag, werd alles schoongemaakt. Dan moesten hamers, spijkers en nijptangen weg, want dat was de traditie. Met dergelijke attributen was Jezus immers aan het kruis geslagen. In de stenen vloer van de werkplaats zat een rond gat. Daarin werd de naaf van een rad gelegd, als er een ijzeren hoepel omheen gelegd moest worden. Later werd in dat gat een paal gezet, waarop het aambeeld stond. De wagens hadden immers allemaal rubberen banden gekregen.		Oudere Stokkummers herinneren zich nog dat, als het dier maar iets bewoog onder het beslaan, '''Knoef''' zo kwaad werd, dat hij helemaal rood werd. Hij begon dan te schelden en te tieren en het paard met de hamer voor de kop te zwaaien, alsof hij het dier dood wilde slaan, al deed hij dat natuurlijk niet. In de smederij werkte '''Knoef''' nog echt op de ouderwetse manier. In het vuur werden de hoefijzers door middel van een blaasbalg en cokes tot een hoogrode gloed gebracht. De vonken knetterden dan rond. Alles was zwart beroet. In de werkplaats lag een grote hoop oud ijzer, overal hingen aan spijkers hoefijzers. Voor de kleine ramen zaten dikke spinnewebben. Eén keer in het jaar, op Goede Vrijdag, werd alles schoongemaakt. Dan moesten hamers, spijkers en nijptangen weg, want dat was de traditie. Met dergelijke attributen was Jezus immers aan het kruis geslagen. In de stenen vloer van de werkplaats zat een rond gat. Daarin werd de naaf van een rad gelegd, als er een ijzeren hoepel omheen gelegd moest worden. Later werd in dat gat een paal gezet, waarop het aambeeld stond. De wagens hadden immers allemaal rubberen banden gekregen.

← Oudere versie		Versie van 8 jun 2007 om 19:00
Regel 1:		Regel 1:
−	In het grote witte huis aan de [[Eltenseweg Stokkum\|Eltenseweg]], recht tegenover de fietsenstalling van het voetbalveld [[Broek, 't (Stokkum)\|'t Broek]], was vroeger de Stokkumse smid gevestigd.	+	In het grote witte huis aan de [[Eltenseweg Stokkum\|Eltenseweg]], recht tegenover de fietsenstalling van het voetbalveld [[Broek, 't (Stokkum)\|'t Broek]], was vroeger de [[Stokkum\|Stokkumse]] [[smeden\|smid]] gevestigd.

	De eerste smid was ene Oosterhout, toen kwam Bernard Gerritsen uit [[Beek]] en daarna '''Rudolf Knoef''' en zijn echtgenote Vemie. Toen Knoef met pensioen ging kwam Slot, de laatste dorpssmid. Daarna werd de zaak als koperslagerij door Hein Gertsen in gebruik genomen.		De eerste smid was ene Oosterhout, toen kwam Bernard Gerritsen uit [[Beek]] en daarna '''Rudolf Knoef''' en zijn echtgenote Vemie. Toen Knoef met pensioen ging kwam Slot, de laatste dorpssmid. Daarna werd de zaak als koperslagerij door Hein Gertsen in gebruik genomen.

← Oudere versie		Versie van 8 jun 2007 om 07:31
Regel 1:		Regel 1:
−	In het grote witte huis aan de [[Eltenseweg Stokkum\|Eltenseweg]], recht tegenover de fietsenstalling van het voetbalveld [['t Broek]], was vroeger de Stokkumse smid gevestigd.	+	In het grote witte huis aan de [[Eltenseweg Stokkum\|Eltenseweg]], recht tegenover de fietsenstalling van het voetbalveld [[Broek, 't (Stokkum)\|'t Broek]], was vroeger de Stokkumse smid gevestigd.

	De eerste smid was ene Oosterhout, toen kwam Bernard Gerritsen uit [[Beek]] en daarna '''Rudolf Knoef''' en zijn echtgenote Vemie. Toen Knoef met pensioen ging kwam Slot, de laatste dorpssmid. Daarna werd de zaak als koperslagerij door Hein Gertsen in gebruik genomen.		De eerste smid was ene Oosterhout, toen kwam Bernard Gerritsen uit [[Beek]] en daarna '''Rudolf Knoef''' en zijn echtgenote Vemie. Toen Knoef met pensioen ging kwam Slot, de laatste dorpssmid. Daarna werd de zaak als koperslagerij door Hein Gertsen in gebruik genomen.

← Oudere versie		Versie van 5 jun 2007 om 19:37
Regel 17:		Regel 17:

	{{Onderwerp\|Personen\|Beroepen\|Stokkum}}		{{Onderwerp\|Personen\|Beroepen\|Stokkum}}
−	[[Speciaal: Allpages\|Pagina]]: [[Smeden]]	+	[[Speciaal: Allpages\|Pagina's]]: [[Smeden]], [[Adresboek 1935]]

@@ Regel 5: / Regel 5: @@
 Thans is het dan een woonhuis geworden. Hier volgen enkele herinneringen uit de tijd van '''Rudolf Knoef''' als smid in [[Stokkum]]. Hij kwam uit Hengelo in Twente en was een grote, brede man en ontzettend sterk. Vemie, zijn vrouw, had altijd iets "voornaams" over zich. Op onderstaande foto staan ze links voor de oude werkplaats. Men ziet een rol gaas en er staat een cultivator, die gerepareerd moet worden. De foto zal uit de jaren vijftig zijn. Voor de werkplaats staat ook een smidse, waarin lastige paarden beslagen, dus van hoefijzers voorzien, moesten worden.
-Oudere Stokkummers herinneren zich nog dat, als het dier maar iets bewoog onder het bestaan, '''Knoef''' zo kwaad werd, dat hij helemaal rood werd. Hij begon dan te scheiden en te tieren en het paard met de hamer voor de kop te zwaaien, alsof hij het dier dood wilde slaan, al deed hij dat natuurlijk niet. In de smederij werkte '''Knoef''' nog echt op de ouderwetse manier. In het vuur werden de hoefijzers door middel van een blaasbalg en cokes tot een hoogrode gloed gebracht. De vonken knetterden dan rond. Alles was zwart beroet. In de werkplaats lag een grote hoop oud ijzer, overal hingen aan spijkers hoefijzers. Voor de kleine ramen zaten dikke spinnewebben. Eén keer in het jaar, op Goede Vrijdag, werd alles schoongemaakt. Dan moesten hamers, spijkers en nijptangen weg, want dat was de traditie. Met dergelijke attributen was Jezus immers aan het kruis geslagen. In de stenen vloer van de werkplaats zat een rond gat. Daarin werd de naaf van een rad gelegd, als er een ijzeren hoepel omheen gelegd moest worden. Later werd in dat gat een paal gezet, waarop het aambeeld stond. De wagens hadden immers allemaal rubberen banden gekregen.
+Oudere Stokkummers herinneren zich nog dat, als het dier maar iets bewoog onder het beslaan, '''Knoef''' zo kwaad werd, dat hij helemaal rood werd. Hij begon dan te schelden en te tieren en het paard met de hamer voor de kop te zwaaien, alsof hij het dier dood wilde slaan, al deed hij dat natuurlijk niet. In de smederij werkte '''Knoef''' nog echt op de ouderwetse manier. In het vuur werden de hoefijzers door middel van een blaasbalg en cokes tot een hoogrode gloed gebracht. De vonken knetterden dan rond. Alles was zwart beroet. In de werkplaats lag een grote hoop oud ijzer, overal hingen aan spijkers hoefijzers. Voor de kleine ramen zaten dikke spinnewebben. Eén keer in het jaar, op Goede Vrijdag, werd alles schoongemaakt. Dan moesten hamers, spijkers en nijptangen weg, want dat was de traditie. Met dergelijke attributen was Jezus immers aan het kruis geslagen. In de stenen vloer van de werkplaats zat een rond gat. Daarin werd de naaf van een rad gelegd, als er een ijzeren hoepel omheen gelegd moest worden. Later werd in dat gat een paal gezet, waarop het aambeeld stond. De wagens hadden immers allemaal rubberen banden gekregen.
 Rechts naast de smidse runde Vemie Knoef de winkel, waar ze allerlei klein spul verkocht. Solutie om een fietsband te plakken, batterijen voor een zaklamp, potjes en pannetjes, papier, potloden, etc. Vemie was een eersteklas winkeljuffrouw. Als men in de winkel kwam, kwam ze op haar slofjes langzaam van achteren. "Zo jongen, wat mag het wezen?" vroeg ze dat met zo'n zachte stem, in het Hollands. Verkopen kon ze goed. Ze praatte zolang, dat je wel iets moest kopen. Streekhistoricus [[Henk Harmsen]] uit [[Stokkum]] kwam eens een keer voor een paar snelbinders. Maar die waren niet voorradig. Waarop Vemie zei: "Als je een fietstas koopt, kun je er veel meer instoppen, dan dat je onder de snelbinders kunt houden". Henk kwam dus thuis met een fietstas.