Spitzen, Otto Antonius - Bewerkingsoverzicht

Verre neef: redactie

2024-04-18T05:09:12Z

redactie

Verre neef: redactie

2024-02-09T10:36:02Z

redactie

Verre neef: algehele herziening

2016-03-15T15:26:31Z

algehele herziening

Verre neef: Spitzen,Otto Antonius hernoemd naar Spitzen, Otto Antonius: spatie ingevoegd

2013-01-06T12:09:18Z

Spitzen,Otto Antonius hernoemd naar Spitzen, Otto Antonius: spatie ingevoegd

Verre neef: sjabloon onderwerp / interne links / bronvermelding

2013-01-06T12:08:39Z

sjabloon onderwerp / interne links / bronvermelding

Antoine Booms: Nieuwe pagina aangemaakt met 'SPITZEN (Otto Antonius), geb. te Steenwijkerwold 10 Oct. 1823, overl. te Zwolle 1 Aug. 1889. Hij volbracht de humaniora te Uden en zijne hoogere studiën te [[…'

2013-01-03T14:49:11Z

Nieuwe pagina aangemaakt met 'SPITZEN (Otto Antonius), geb. te Steenwijkerwold 10 Oct. 1823, overl. te Zwolle 1 Aug. 1889. Hij volbracht de humaniora te Uden en zijne hoogere studiën te [[…'

Nieuwe pagina

SPITZEN (Otto Antonius), geb. te Steenwijkerwold 10 Oct. [[1823]], overl. te Zwolle 1 Aug. [[1889]]. Hij volbracht de humaniora te Uden en zijne hoogere studiën te [['s-Heerenberg]] en Warmond. Nog te jong om tot de priesterwijding te worden toegelaten, begaf hij zich in [[1845]] naar de universiteit van München. Na aldaar 20 Sept. [[1845]] het subdiaconaat te hebben ontvangen, werd hij 6 Juni [[1846]] te Oegstgeest priester gewijd. Hij begon zijn priesterlijke loopbaan te Zwolle, waar hij verbleef tot [[1847]], toen hij verplaatst werd naar Groningen; in [[1851]] werd hij benoemd tot professor aan het seminarie te Warmond. In [[1857]] vergezelde hij Mgr. J.F. van Vree naar Rome, waar hij door den Paus vereerd werd met de benoeming tot ‘Sacellanus extra muros’. In 1858 werd hij de eerste pastoor van de opgerichte statie Heino en verbleef daar tot 1866, toen hij tot pastoor werd aangesteld van de O.L. Vr. Hemelvaart-Kerk te Zwolle. In 1886 werd hij benoemd tot kanunnik van het Metropolitaan kapittel. Hij was lid van de Maatschappij der Nederl. Letterkunde te Leiden, van het Provinciaal Utrechtsch Genootschap van kunsten en wetenschappen en van nog meerdere genootschappen aan geschiedenis en oudheidkunde gewijd. Reeds op 25-jarigen leeftijd trad hij als schrijver op in den strijd omtrent onderwijs en opvoeding, met zijn: Brief aan den hoogleeraar P. Hofstede de Groot, tot antwoord op zijn Z.H. Gel.'s brochure: Wat hebben wij van het ontwerp van gewijzigde Grondwet te wachten met betrekking tot Godsdienst en Onderwijs (Zwolle 1848), hetwelk hij wederom verdedigde tegen een naamloozen aanval, met: Verantwoording van Otto Ant. Spitzen, R.K. Priester te Groningen, op een naamloozen brief ter verdediging van den Hoogleeraar en Schoolopziener P. Hofstede de Groot (Zw. 1849); Euphronimus of Neerlands Lager Onderwijs naar de Grondwet en het gezond verstand (Zwolle 1849); Vijfde Evangelie of Evangelie volgens Ernest Renan en J.H. Scholten, Hoogleeraar, medegedeeld en toegelicht (Zw. 1863); Beknopte oefening van den H. Kruisweg (Zw. 1863). Ook in den strijd der onfeilbaarheid liet hij zijn licht schijnen. Zijne artikelen, welke hij daarover schreef in Het Dompertje gaf hij uit onder den titel: De ontwikkeling der kerkleer en 's pausen onfeilbaarheid. Een woord voor onze dagen, ook bepaaldelijk in antwoord op het bekende stuk van Mgr. Dupanloup (den Bosch, 1870). De meeste bekendheid en eene groote verdienste heeft hij zich verworven door zijne meesterlijke handhaving van onzen Thomas à Kempis, als schrijver van de ‘Navolging van Christus’. Daartoe schreef hij: Thomas à Kempis als schrijver der Navolging van Christus gehandhaafd (Utr., Leid. 1880). Door dit werk zagen vele buitenlandsche geleerden zich gedwongen hun oordeel te wijzigen. Hierop liet hij volgen: Nalezing op mijn ‘Thomas à Kempis als schrijver der Navolging van Christus gehandhaafd,’ benevens tien nog onbekende ‘Cantica spiritualia’ van Thomas à Kempis (Utr. 1881). Een derde en vierde werk volgde in het Fransch: Les Hollandismes de l' Imitation de Jésus-Christ et trois anciennes versions du livre. Réponse à M. le chevallier B. Veratti, professeur à Modène (Utr. 1884); Nouvelle défense de Thomas à Kempis, spéciallement en réponse à R.P. Denifle, sousarchiviste du Vatican (Utr. 1884). In meerdere tijdschriften plaatste hij artikelen, waarvan de voornaamste zijn: Biblia pauperum, in Het Gildeboek. Tijdschr. voor kerkel. kunst en oudheden (III, 1-45); Een oude steen in de St. Michaëlskerk te Zwolle in Versl. Vereen. Overijss. Regt. en Gesch. (X, 18); De aanvang des jaars in Overijsel (idem, Hand. 56e verg. 10). In het Arch. Aartsb. Utr. plaatste hij: De eerw. moeder A. IJserens (II, 178); G. Comhaer, een Nederlander aan het hoofd der kerk van IJsland (IV, 149); Het grafschrift van D. van Wassenaer in de St. Janskerk te Utrecht (XVII, 307). In De Katholiek, waaraan hij sinds 1851 als medewerker verbonden was, verdienen o.a. vermelding: De Dordtenaar-Windesheimer Hendrik Mande en een gedeelte van een zijner nog niet teruggevonden werkjes (LXXXIX, 89, 160); Hendrik Mande's Spiegel der volcomenheit teruggevonden (XCI, 289); Nogmaals ‘De spiegel der volcomenheit’ (XCII, 209).
Zijn portret, geschilderd door prof. Broere, wordt bewaard te Warmond.
Zie: De Katholiek XCVI, 321-333; Katholieke Illustratie XVI, 87, 94, 102, 110, 118; XXIII, 71.
van der Heijde

Bron: Nieuw Nederlandsch Biografisch Woordenboek (NNBW)

@@ Regel 1: / Regel 1: @@
-'''Otto Antonius Spitzen''' werd geboren in Steenwijkerwold op 10 oktober [[1823]] als zoon van Hendrik Spitzen  en Maria Fleer.
+'''Otto Antonius Spitzen''' was een [[Religieuzen|priester]] die aan het [[Seminarie in 's-Heerenberg|seminarie]] in [['s-Heerenberg]] heeft gestudeerd. Hij werd op 10 oktober [[1823]] geboren in Steenwijkerwold als zoon van Hendrik Spitzen  en Maria Fleer.
-Hij studeerde aan het [[Seminarie in 's-Heerenberg|seminarie]] in [['s-Heerenberg]] en, na de sluiting daarvan in [[1842]], aan het seminarie in Warmond. Toen hij afstudeerde was hij nog te jong om tot priester te worden gewijd, zodat hij in [[1845]] naar de universiteit van München ging om colleges te volgen bij de theoloog Ignaz von Döllinger. In München werd hij op 20 september 1845 tot subdiaken gewijd. Zijn priesterwijding ontving hij op 6 juni [[1846]] in Oegstgeest van [[Hollandse Missie#Bisschop Van Wijckersloot|bisschop Van Wijckersloot]].
+Na de sluiting van het seminarie in 's-Heerenberg in [[1842]] vervolgde hij zijn studie aan het seminarie in Warmond. Toen hij afstudeerde was hij nog te jong om tot priester te worden gewijd, zodat hij in [[1845]] naar de universiteit van München ging om colleges te volgen bij de theoloog Ignaz von Döllinger. In München werd hij op 20 september 1845 tot subdiaken gewijd. Zijn priesterwijding ontving hij op 6 juni [[1846]] in Oegstgeest van [[Hollandse Missie#Bisschop Van Wijckerslooth|bisschop Van Wijckerslooth]].
 Hij was kapelaan in Zwolle en Groningen voor hij in [[1851]] werd hij benoemd tot professor aan het seminarie te Warmond. In [[1858]] werd hij benoemd tot hij de eerste pastoor van Heino, vanwaar hij in [[1866]] werd overgeplaatst naar Zwolle.

@@ Regel 1: / Regel 1: @@
 '''Otto Antonius Spitzen''' werd geboren in Steenwijkerwold op 10 oktober [[1823]] als zoon van Hendrik Spitzen  en Maria Fleer.
-Hij studeerde aan het [[Seminarie in 's-Heerenberg|seminarie]] in [['s-Heerenberg]] en, na de sluiting daarvan in [[1842]], aan het seminarie in Warmond. Toen hij afstudeerde was hij nog te jong om tot priester te worden gewijd, zodat hij in [[1845]] naar de universiteit van München ging om colleges te volgen bij de theoloog Ignaz von Döllinger. In München werd hij op 20 september 1845 tot subdiaken gewijd. Zijn priesterwijding ontving hij op 6 juni [[1846]] in Oegstgeest van [[Hollandse Missie#Bisschop Van Wijckersloot|bisschop_Van_Wijckersloot]].
+Hij studeerde aan het [[Seminarie in 's-Heerenberg|seminarie]] in [['s-Heerenberg]] en, na de sluiting daarvan in [[1842]], aan het seminarie in Warmond. Toen hij afstudeerde was hij nog te jong om tot priester te worden gewijd, zodat hij in [[1845]] naar de universiteit van München ging om colleges te volgen bij de theoloog Ignaz von Döllinger. In München werd hij op 20 september 1845 tot subdiaken gewijd. Zijn priesterwijding ontving hij op 6 juni [[1846]] in Oegstgeest van [[Hollandse Missie#Bisschop Van Wijckersloot|bisschop Van Wijckersloot]].
 Hij was kapelaan in Zwolle en Groningen voor hij in [[1851]] werd hij benoemd tot professor aan het seminarie te Warmond. In [[1858]] werd hij benoemd tot hij de eerste pastoor van Heino, vanwaar hij in [[1866]] werd overgeplaatst naar Zwolle.

@@ Regel 1: / Regel 1: @@
-SPITZEN (Otto Antonius), geb. te Steenwijkerwold 10 Oct. [[1823]], overl. te Zwolle 1 Aug. [[1889]]. Hij volbracht de humaniora te Uden en zijne [[Seminarie in 's-Heerenberg|hoogere studiën]] te [['s-Heerenberg]] en Warmond. Nog te jong om tot de priesterwijding te worden toegelaten, begaf hij zich in [[1845]] naar de universiteit van München. Na aldaar 20 Sept. [[1845]] het subdiaconaat te hebben ontvangen, werd hij 6 Juni [[1846]] te Oegstgeest priester gewijd. Hij begon zijn priesterlijke loopbaan te Zwolle, waar hij verbleef tot [[1847]], toen hij verplaatst werd naar Groningen; in [[1851]] werd hij benoemd tot professor aan het seminarie te Warmond. In [[1857]] vergezelde hij Mgr. J.F. van Vree naar Rome, waar hij door den Paus vereerd werd met de benoeming tot ‘Sacellanus extra muros’. In [[1858]] werd hij de eerste pastoor van de opgerichte statie Heino en verbleef daar tot [[1866]], toen hij tot pastoor werd aangesteld van de O.L. Vr. Hemelvaart-Kerk te Zwolle. In [[1886]] werd hij benoemd tot kanunnik van het Metropolitaan kapittel. Hij was lid van de Maatschappij der Nederl. Letterkunde te Leiden, van het Provinciaal Utrechtsch Genootschap van kunsten en wetenschappen en van nog meerdere genootschappen aan geschiedenis en oudheidkunde gewijd. Reeds op 25-jarigen leeftijd trad hij als schrijver op in den strijd omtrent onderwijs en opvoeding, met zijn: Brief aan den hoogleeraar P. Hofstede de Groot, tot antwoord op zijn Z.H. Gel.'s brochure: Wat hebben wij van het ontwerp van gewijzigde Grondwet te wachten met betrekking tot Godsdienst en Onderwijs (Zwolle [[1848]]), hetwelk hij wederom verdedigde tegen een naamloozen aanval, met: Verantwoording van Otto Ant. Spitzen, R.K. Priester te Groningen, op een naamloozen brief ter verdediging van den Hoogleeraar en Schoolopziener P. Hofstede de Groot (Zw. [[1849]]); Euphronimus of Neerlands Lager Onderwijs naar de Grondwet en het gezond verstand (Zwolle 1849); Vijfde Evangelie of Evangelie volgens Ernest Renan en J.H. Scholten, Hoogleeraar, medegedeeld en toegelicht (Zw. [[1863]]); Beknopte oefening van den H. Kruisweg (Zw. 1863). Ook in den strijd der onfeilbaarheid liet hij zijn licht schijnen. Zijne artikelen, welke hij daarover schreef in Het Dompertje gaf hij uit onder den titel: De ontwikkeling der kerkleer en 's pausen onfeilbaarheid. Een woord voor onze dagen, ook bepaaldelijk in antwoord op het bekende stuk van Mgr. Dupanloup (den Bosch, 1870). De meeste bekendheid en eene groote verdienste heeft hij zich verworven door zijne meesterlijke handhaving van onzen Thomas à Kempis, als schrijver van de ‘Navolging van Christus’. Daartoe schreef hij: Thomas à Kempis als schrijver der Navolging van Christus gehandhaafd (Utr., Leid. [[1880]]). Door dit werk zagen vele buitenlandsche geleerden zich gedwongen hun oordeel te wijzigen. Hierop liet hij volgen: Nalezing op mijn ‘Thomas à Kempis als schrijver der Navolging van Christus gehandhaafd,’ benevens tien nog onbekende ‘Cantica spiritualia’ van Thomas à Kempis (Utr. [[1881]]). Een derde en vierde werk volgde in het Fransch: Les Hollandismes de l' Imitation de Jésus-Christ et trois anciennes versions du livre. Réponse à M. le chevallier B. Veratti, professeur à Modène (Utr. [[1884]]); Nouvelle défense de Thomas à Kempis, spéciallement en réponse à R.P. Denifle, sousarchiviste du Vatican (Utr. 1884). In meerdere tijdschriften plaatste hij artikelen, waarvan de voornaamste zijn: Biblia pauperum, in Het Gildeboek. Tijdschr. voor kerkel. kunst en oudheden (III, 1-45); Een oude steen in de St. Michaëlskerk te Zwolle in Versl. Vereen. Overijss. Regt. en Gesch. (X, 18); De aanvang des jaars in Overijsel (idem, Hand. 56e verg. 10). In het Arch. Aartsb. Utr. plaatste hij: De eerw. moeder A. IJserens (II, 178); G. Comhaer, een Nederlander aan het hoofd der kerk van IJsland (IV, 149); Het grafschrift van D. van Wassenaer in de St. Janskerk te Utrecht (XVII, 307). In De Katholiek, waaraan hij sinds 1851 als medewerker verbonden was, verdienen o.a. vermelding: De Dordtenaar-Windesheimer Hendrik Mande en een gedeelte van een zijner nog niet teruggevonden werkjes (LXXXIX, 89, 160); Hendrik Mande's Spiegel der volcomenheit teruggevonden (XCI, 289); Nogmaals ‘De spiegel der volcomenheit’ (XCII, 209).
+'''Otto Antonius Spitzen''' werd geboren in Steenwijkerwold op 10 oktober [[1823]] als zoon van Hendrik Spitzen  en Maria Fleer.
-== Bron ==
+Hij studeerde aan het [[Seminarie in 's-Heerenberg|seminarie]] in [['s-Heerenberg]] en, na de sluiting daarvan in [[1842]], aan het seminarie in Warmond. Toen hij afstudeerde was hij nog te jong om tot priester te worden gewijd, zodat hij in [[1845]] naar de universiteit van München ging om colleges te volgen bij de theoloog Ignaz von Döllinger. In München werd hij op 20 september 1845 tot subdiaken gewijd. Zijn priesterwijding ontving hij op 6 juni [[1846]] in Oegstgeest van [[Hollandse Missie#Bisschop Van Wijckersloot|bisschop_Van_Wijckersloot]].
-{{Onderwerp|Personen|Seminarie in 's-Heerenberg}}
+Hij was kapelaan in Zwolle en Groningen voor hij in [[1851]] werd hij benoemd tot professor aan het seminarie te Warmond. In [[1858]] werd hij benoemd tot hij de eerste pastoor van Heino, vanwaar hij in [[1866]] werd overgeplaatst naar Zwolle.

← Oudere versie	Versie van 6 jan 2013 om 12:09
(geen verschil)

@@ Regel 1: / Regel 1: @@
-SPITZEN (Otto Antonius), geb. te Steenwijkerwold 10 Oct. [[1823]], overl. te Zwolle 1 Aug. [[1889]]. Hij volbracht de humaniora te Uden en zijne hoogere studiën te [['s-Heerenberg]] en Warmond. Nog te jong om tot de priesterwijding te worden toegelaten, begaf hij zich in [[1845]] naar de universiteit van München. Na aldaar 20 Sept. [[1845]] het subdiaconaat te hebben ontvangen, werd hij 6 Juni [[1846]] te Oegstgeest priester gewijd. Hij begon zijn priesterlijke loopbaan te Zwolle, waar hij verbleef tot [[1847]], toen hij verplaatst werd naar Groningen; in [[1851]] werd hij benoemd tot professor aan het seminarie te Warmond. In [[1857]] vergezelde hij Mgr. J.F. van Vree naar Rome, waar hij door den Paus vereerd werd met de benoeming tot ‘Sacellanus extra muros’. In 1858 werd hij de eerste pastoor van de opgerichte statie Heino en verbleef daar tot 1866, toen hij tot pastoor werd aangesteld van de O.L. Vr. Hemelvaart-Kerk te Zwolle. In 1886 werd hij benoemd tot kanunnik van het Metropolitaan kapittel. Hij was lid van de Maatschappij der Nederl. Letterkunde te Leiden, van het Provinciaal Utrechtsch Genootschap van kunsten en wetenschappen en van nog meerdere genootschappen aan geschiedenis en oudheidkunde gewijd. Reeds op 25-jarigen leeftijd trad hij als schrijver op in den strijd omtrent onderwijs en opvoeding, met zijn: Brief aan den hoogleeraar P. Hofstede de Groot, tot antwoord op zijn Z.H. Gel.'s brochure: Wat hebben wij van het ontwerp van gewijzigde Grondwet te wachten met betrekking tot Godsdienst en Onderwijs (Zwolle 1848), hetwelk hij wederom verdedigde tegen een naamloozen aanval, met: Verantwoording van Otto Ant. Spitzen, R.K. Priester te Groningen, op een naamloozen brief ter verdediging van den Hoogleeraar en Schoolopziener P. Hofstede de Groot (Zw. 1849); Euphronimus of Neerlands Lager Onderwijs naar de Grondwet en het gezond verstand (Zwolle 1849); Vijfde Evangelie of Evangelie volgens Ernest Renan en J.H. Scholten, Hoogleeraar, medegedeeld en toegelicht (Zw. 1863); Beknopte oefening van den H. Kruisweg (Zw. 1863). Ook in den strijd der onfeilbaarheid liet hij zijn licht schijnen. Zijne artikelen, welke hij daarover schreef in Het Dompertje gaf hij uit onder den titel: De ontwikkeling der kerkleer en 's pausen onfeilbaarheid. Een woord voor onze dagen, ook bepaaldelijk in antwoord op het bekende stuk van Mgr. Dupanloup (den Bosch, 1870). De meeste bekendheid en eene groote verdienste heeft hij zich verworven door zijne meesterlijke handhaving van onzen Thomas à Kempis, als schrijver van de ‘Navolging van Christus’. Daartoe schreef hij: Thomas à Kempis als schrijver der Navolging van Christus gehandhaafd (Utr., Leid. 1880). Door dit werk zagen vele buitenlandsche geleerden zich gedwongen hun oordeel te wijzigen. Hierop liet hij volgen: Nalezing op mijn ‘Thomas à Kempis als schrijver der Navolging van Christus gehandhaafd,’ benevens tien nog onbekende ‘Cantica spiritualia’ van Thomas à Kempis (Utr. 1881). Een derde en vierde werk volgde in het Fransch: Les Hollandismes de l' Imitation de Jésus-Christ et trois anciennes versions du livre. Réponse à M. le chevallier B. Veratti, professeur à Modène (Utr. 1884); Nouvelle défense de Thomas à Kempis, spéciallement en réponse à R.P. Denifle, sousarchiviste du Vatican (Utr. 1884). In meerdere tijdschriften plaatste hij artikelen, waarvan de voornaamste zijn: Biblia pauperum, in Het Gildeboek. Tijdschr. voor kerkel. kunst en oudheden (III, 1-45); Een oude steen in de St. Michaëlskerk te Zwolle in Versl. Vereen. Overijss. Regt. en Gesch. (X, 18); De aanvang des jaars in Overijsel (idem, Hand. 56e verg. 10). In het Arch. Aartsb. Utr. plaatste hij: De eerw. moeder A. IJserens (II, 178); G. Comhaer, een Nederlander aan het hoofd der kerk van IJsland (IV, 149); Het grafschrift van D. van Wassenaer in de St. Janskerk te Utrecht (XVII, 307). In De Katholiek, waaraan hij sinds 1851 als medewerker verbonden was, verdienen o.a. vermelding: De Dordtenaar-Windesheimer Hendrik Mande en een gedeelte van een zijner nog niet teruggevonden werkjes (LXXXIX, 89, 160); Hendrik Mande's Spiegel der volcomenheit teruggevonden (XCI, 289); Nogmaals ‘De spiegel der volcomenheit’ (XCII, 209).
+SPITZEN (Otto Antonius), geb. te Steenwijkerwold 10 Oct. [[1823]], overl. te Zwolle 1 Aug. [[1889]]. Hij volbracht de humaniora te Uden en zijne [[Seminarie in 's-Heerenberg|hoogere studiën]] te [['s-Heerenberg]] en Warmond. Nog te jong om tot de priesterwijding te worden toegelaten, begaf hij zich in [[1845]] naar de universiteit van München. Na aldaar 20 Sept. [[1845]] het subdiaconaat te hebben ontvangen, werd hij 6 Juni [[1846]] te Oegstgeest priester gewijd. Hij begon zijn priesterlijke loopbaan te Zwolle, waar hij verbleef tot [[1847]], toen hij verplaatst werd naar Groningen; in [[1851]] werd hij benoemd tot professor aan het seminarie te Warmond. In [[1857]] vergezelde hij Mgr. J.F. van Vree naar Rome, waar hij door den Paus vereerd werd met de benoeming tot ‘Sacellanus extra muros’. In [[1858]] werd hij de eerste pastoor van de opgerichte statie Heino en verbleef daar tot [[1866]], toen hij tot pastoor werd aangesteld van de O.L. Vr. Hemelvaart-Kerk te Zwolle. In [[1886]] werd hij benoemd tot kanunnik van het Metropolitaan kapittel. Hij was lid van de Maatschappij der Nederl. Letterkunde te Leiden, van het Provinciaal Utrechtsch Genootschap van kunsten en wetenschappen en van nog meerdere genootschappen aan geschiedenis en oudheidkunde gewijd. Reeds op 25-jarigen leeftijd trad hij als schrijver op in den strijd omtrent onderwijs en opvoeding, met zijn: Brief aan den hoogleeraar P. Hofstede de Groot, tot antwoord op zijn Z.H. Gel.'s brochure: Wat hebben wij van het ontwerp van gewijzigde Grondwet te wachten met betrekking tot Godsdienst en Onderwijs (Zwolle [[1848]]), hetwelk hij wederom verdedigde tegen een naamloozen aanval, met: Verantwoording van Otto Ant. Spitzen, R.K. Priester te Groningen, op een naamloozen brief ter verdediging van den Hoogleeraar en Schoolopziener P. Hofstede de Groot (Zw. [[1849]]); Euphronimus of Neerlands Lager Onderwijs naar de Grondwet en het gezond verstand (Zwolle 1849); Vijfde Evangelie of Evangelie volgens Ernest Renan en J.H. Scholten, Hoogleeraar, medegedeeld en toegelicht (Zw. [[1863]]); Beknopte oefening van den H. Kruisweg (Zw. 1863). Ook in den strijd der onfeilbaarheid liet hij zijn licht schijnen. Zijne artikelen, welke hij daarover schreef in Het Dompertje gaf hij uit onder den titel: De ontwikkeling der kerkleer en 's pausen onfeilbaarheid. Een woord voor onze dagen, ook bepaaldelijk in antwoord op het bekende stuk van Mgr. Dupanloup (den Bosch, 1870). De meeste bekendheid en eene groote verdienste heeft hij zich verworven door zijne meesterlijke handhaving van onzen Thomas à Kempis, als schrijver van de ‘Navolging van Christus’. Daartoe schreef hij: Thomas à Kempis als schrijver der Navolging van Christus gehandhaafd (Utr., Leid. [[1880]]). Door dit werk zagen vele buitenlandsche geleerden zich gedwongen hun oordeel te wijzigen. Hierop liet hij volgen: Nalezing op mijn ‘Thomas à Kempis als schrijver der Navolging van Christus gehandhaafd,’ benevens tien nog onbekende ‘Cantica spiritualia’ van Thomas à Kempis (Utr. [[1881]]). Een derde en vierde werk volgde in het Fransch: Les Hollandismes de l' Imitation de Jésus-Christ et trois anciennes versions du livre. Réponse à M. le chevallier B. Veratti, professeur à Modène (Utr. [[1884]]); Nouvelle défense de Thomas à Kempis, spéciallement en réponse à R.P. Denifle, sousarchiviste du Vatican (Utr. 1884). In meerdere tijdschriften plaatste hij artikelen, waarvan de voornaamste zijn: Biblia pauperum, in Het Gildeboek. Tijdschr. voor kerkel. kunst en oudheden (III, 1-45); Een oude steen in de St. Michaëlskerk te Zwolle in Versl. Vereen. Overijss. Regt. en Gesch. (X, 18); De aanvang des jaars in Overijsel (idem, Hand. 56e verg. 10). In het Arch. Aartsb. Utr. plaatste hij: De eerw. moeder A. IJserens (II, 178); G. Comhaer, een Nederlander aan het hoofd der kerk van IJsland (IV, 149); Het grafschrift van D. van Wassenaer in de St. Janskerk te Utrecht (XVII, 307). In De Katholiek, waaraan hij sinds 1851 als medewerker verbonden was, verdienen o.a. vermelding: De Dordtenaar-Windesheimer Hendrik Mande en een gedeelte van een zijner nog niet teruggevonden werkjes (LXXXIX, 89, 160); Hendrik Mande's Spiegel der volcomenheit teruggevonden (XCI, 289); Nogmaals ‘De spiegel der volcomenheit’ (XCII, 209).
 Zijn portret, geschilderd door prof. Broere, wordt bewaard te Warmond.
 Zie: De Katholiek XCVI, 321-333; Katholieke Illustratie XVI, 87, 94, 102, 110, 118; XXIII, 71.
 van der Heijde
-Bron: Nieuw Nederlandsch Biografisch Woordenboek (NNBW)
+{{Onderwerp|Personen|Seminarie in 's-Heerenberg}}